6x gevaarlijk en toch 6x vrij (uit Het Laatste Nieuws)

Door Kristien Van Vaerenbergh op 10 augustus 2016, over deze onderwerpen: Justitie, Magistratuur
gevangenis

Het gerecht heeft voldoende wettelijke middelen om terroristen achter de tralies te zetten, maar doet dat niet altijd. De jongste vier jaar lieten magistraten in minstens 6 zaken terroristen lopen tegen wie ernstige bewijzen van schuld waren. Dat blijkt uit een analyse van uitspraken.

De zaak rond Fatima Aberkan, de tot vijftien jaar cel veroordeelde terroriste uit Schaarbeek die vorige week na vier maanden opsluiting werd vrijgelaten in afwachting van haar cassatieproces, is niet het enige terroristenproces dat bij velen verbazing wekt. Tussen 2012 en nu liet het gerecht zeker 7 jihadisten lopen die allemaal schuldig

werden verklaard (zie elders op deze pagina). Belgische rechters getuigen in sommige gevallen van evenveel goedgelovigheid en onderschatting als hun Franse collega's die de terrorist vervroegd vrijlieten die nadien een priester de keel oversneed.

"Sommige rechterlijke uitspraken in verband met terreurverdachten of veroordeelden zijn hallucinant", vindt Kristien Van Vaerenbergh, N-VA-kamerlid en justitiespecialiste. "Het arrest van de Brusselse kamer van inbeschuldigingstelling die jihadiste Fatima Aberkan vrijliet, hangt met haken en ogen aan elkaar", zegt ze. "Hoe kan het nu dat je als rechter zonder enige motivatie na vier maanden een overtuigde terroriste vrijlaat die eerder door het hof van beroep maar liefst 15 jaar cel kreeg? Zo'n straf krijg je enkel voor zwaarwichtige feiten. De magistraten zeggen met geen woord waarom die vrouw dan zonodig moest vrijkomen in afwachting van haar cassatieproces. Juridisch gezien kan ze perfect in de gevangenis blijven. Hier staat de openbare veiligheid op het spel. Het klopt ook geenszins dat het Hof van Cassatie met zijn behandeling op 5 oktober de redelijke termijn zou overschrijden waarbinnen zo'n beroep behandeld moet worden. Iedereen loopt op de toppen van zijn tenen en politiecommissariaten worden extra bewaakt, maar toch zijn er magistraten die zonder veel na te denken een terroriste vrijlaten bij wie de schuld door twee rechtbanken bewezen werd. Zo iemand laat je niet vrij."

Van Vaerenbergh vindt dat de voorwaarden die Aberkan kreeg opgelegd niet veel garanderen. "Het zijn zwakke voorwaarden. Zo moet ze zich één keer per week melden op het politiecommissariaat. En als ze het niet doet? Ze wordt niet eens gecontroleerd met een enkelband. Ze mag haar woning 's nachts niet verlaten. Wat garandeert dat? Ze kan toch evengoed overdag haar voorwaarden schenden?"

Vluchtgevaar

Gevallen waarbij rechters terroristen vrijlaten, getuigen volgens Van Vaerenbergh van "wereldvreemdheid". "Die magistraten houden onvoldoende rekening met het algemeen belang. We stellen ook vast dat Franstalige rechters doorgaans softer zijn. Hun uitspraken zijn minder kordaat dan aan Vlaamse kant, er wordt oeverloos gedebatteerd en de straffen zijn milder."

Volgens professor Strafrecht Joachim Meese wordt het KI-arrest in de zaak-Aberkan door het grote publiek mogelijk verkeerd begrepen. "Het enige waarover de KI hier moest oordelen, was het vluchtgevaar van de vrouw. De rechters hebben in eer en geweten beslist dat dit wegvalt mits ze strikte voorwaarden naleeft. De KI somt de gevaren bij de vrouw op om die voorwaarden te verantwoorden. Het beveiligen van de maatschappij is trouwens maar één van de criteria waarmee rechters rekening moeten houden. Ze moeten ook elke persoon individueel aanpakken en nog kansen bieden voor de toekomst. We kunnen van rechters ook niet verwachten dat ze de samenleving voor honderd proces beveiligen."

"Ik begrijp echter de consternatie bij vrijlatingen in terrorismedossiers. Het grote publiek kent echter het hele dossier niet. Rechters die moeten oordelen, hebben die kennis wel. Een magistraat mag zich ook niet laten leiden door de angst bij de bevolking. Een rechter oordeelt niet vanuit zijn buikgevoel. Hij doet dat in eer en geweten, na studie van het dossier. Ik geloof niet dat de persoon van de rechter doorslaggevend is bij het oordeel en het bepalen van de strafmaat, maar wel de persoon van de beklaagde. Rechters leveren maatwerk. Dat is een bijzonder moeilijke opdracht. Ze proberen in te schatten wat de meest gepaste straf is. Dat is geen exacte wetenschap en bij het schrijven van een vonnis kan je ook geen oplossingen vinden met computerprogramma's. Het is mensenwerk dat risico's inhoudt. We moeten dat aanvaarden."

 

Bron Het Laatste Nieuws, 10 augustus 2016

Hoe waardevol vond je dit artikel?

Geef hier je persoonlijke score in
De gemiddelde score is